Gazete Güneş

Bir baba…
Tam 23 yıl boyunca büyüttüğü, dizinin dibinde yetiştirdiği evladını sokak ortasında öldürüyor. Bu haber birkaç gün konuşuluyor, ardından unutulup gidiyor. Oysa asıl konuşulması gereken cinayet değil; o cinayete giden yolun nasıl oluştuğudur.

Bir insan, canından bir parça olan evladına nasıl kıyar? Bir baba hangi acıyı, hangi çaresizliği yaşarsa böyle bir noktaya gelir? Elbette hiçbir gerekçe bir cana kıymayı haklı çıkarmaz. Ancak toplum olarak kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor: Biz bu hâle nasıl geldik?

Uyuşturucu artık sadece bir asayiş meselesi değildir. Bu, aileleri yıkan, ocakları söndüren, anneleri gözyaşına boğan ve babaları çaresizliğin en karanlık noktasına sürükleyen bir toplumsal felakettir. Bir zamanlar mahallelerin huzurunu bozan birkaç kişinin sorunu olarak görülen bu illet, bugün evlerimizin kapısına kadar dayanmıştır.

Ne yazık ki gençlerimizi kaybediyoruz. Kimisi sessizce bu bataklığa sürükleniyor, kimisi suçun ve şiddetin içine çekiliyor. Aileler ise çoğu zaman yalnız bırakılıyor. Çırpınıyorlar, yardım istiyorlar, kapı kapı dolaşıyorlar ama çoğu zaman seslerini duyuracak bir muhatap bulamıyorlar.

Bugün bir babanın evladını öldürmesini konuşuyoruz. Yarın başka bir annenin feryadını, başka bir ailenin yıkımını konuşacağız. Eğer köklü çözümler üretmezsek, bu acılar maalesef devam edecek.

Artık suçluyu sadece olayın sonunda aramaktan vazgeçmeliyiz. Gençlerimizi uyuşturucuya teslim edenlere, bu zehri mahallelerimize kadar taşıyanlara ve bu mücadelede yetersiz kalan sistemlere de aynı kararlılıkla hesap sormalıyız.

Çünkü mesele yalnızca bir cinayet değil; mesele, gözlerimizin önünde kaybolan bir nesildir.

Ve bugün herkesin kendine sorması gereken soru şudur:

Bir baba evladını öldürecek kadar çaresiz kalıyorsa, toplum olarak biz nerede hata yaptık?

Sürç-i lisan ettiysek affola; niyetimiz her daim hayır.

Hoşça kalın, esen kalın...